Kiedy słowa puchną, wiarygodność zaczyna znikać. Rzeczowość kontra festiwal zachwytu

To samo wydarzenie, ci sami uczestnicy i ten sam cel. A jednak można odnieść wrażenie, że odbyły się dwa zupełnie różne spotkania. W jednej relacji młodzież rozmawiała z przedsiębiorcami o pracy i prowadzeniu biznesu. W drugiej atmosfera niemal eksplodowała od pozytywnej energii, a zachwyt gonił zachwyt. Oba wpisy opublikowały instytucje, które wspólnie zorganizowały forum w Pogorzeli. Różnica między nimi pokazuje, jak łatwo zwykłą informację zamienić w podrasowaną sztucznie laurkę.

Chodzi o wydarzenie z 21 października 2026 roku, które miało miejsce w Zespole Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Pogorzeli. W ramach Ogólnopolskiego Tygodnia Kariery zorganizowano tam forum „Złam Kod HR”. Młodzież spotkała się z przedsiębiorcami, by porozmawiać o rynku pracy, rekrutacji i prowadzeniu własnego biznesu.

Do udziału zaproszono czterech przedstawicieli firm. Temat ważny, inicjatywa potrzebna, a możliwość bezpośredniej rozmowy z przedsiębiorcami z pewnością warta wykorzystania. Uwagę zwraca jednak sposób, w jaki wydarzenie opisano w mediach społecznościowych.

Centrum Wsparcia Rzemiosła, Kształcenia Dualnego i Zawodowego w Lesznie, które współorganizowało forum, opublikowało na Facebooku relację, przy której niejeden specjalista od reklamy mógłby nabawić się kompleksów.

Już na początku czytelnicy dowiedzieli się, że atmosfera „wrzała od pozytywnej energii, ciekawości i genialnych rozmów”. Potem było tylko lepiej. Prowadzący okazali się „niesamowitym duetem”, wykazującym się „ogromnym wdziękiem, dojrzałością, błyskotliwością i humorem”. Zaproszeni przedsiębiorcy byli „wspaniałymi prelegentami”, którzy przekazali „bezcenne lekcje prosto z życia”.

Na uznanie zasłużyli również uczniowie. Autor posta i organizator w jednym zachwycał się ich „niezwykłym skupieniem”, „fantastyczną frekwencją”, „uważnością i dojrzałością”. Brakowało tylko informacji, że podczas spotkania zatrzymał się czas, a zgromadzeni przecierali oczy ze zdumienia.

Z każdym kolejnym akapitem entuzjazm rósł tak szybko, że trudno było nadążyć. Bo jeśli rozmowy były genialne, prowadzący niesamowici, prelegenci wspaniali, a lekcje bezcenne, to jakich słów użyć przy następnym spotkaniu? Czy język polski dysponuje jeszcze czymś mocniejszym?

Oryginalny post dostępny jest tutaj 
https://www.facebook.com/20531316728/posts/10154009990506729/

W tym samym czasie, dokładnie tym samym forum poinformował również Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Pogorzeli. I tutaj niespodzianka. Szkoła podała datę wydarzenia, jego cel, nazwiska zaproszonych przedsiębiorców oraz tematykę spotkania. Wspomniała, że prowadzący i goście rozmawiali z młodzieżą swobodnie, z uśmiechem, przekazując informacje poparte własnymi doświadczeniami. Owszem, pojawiły się także określenia wartościujące, jak „biznesowe mądrości” czy „inspirująca historia”. Trudno jednak porównywać je z lawiną zachwytów, którą miało uraczyć obserwujących profil Centrum w Lesznie.

Szkoła nie ogłosiła, że wydarzenie było „absolutną petardą”. Nie informowała o genialnych rozmowach ani nie wystawiała uczestnikom świadectw wyjątkowości. I co najbardziej zaskakujące, mimo braku tych wszystkich fajerwerków, nadal można było zrozumieć, co tak naprawdę odbyło się w Pogorzeli. Mało tego. Można nawet odnieść wrażenie, że było to wartościowe spotkanie. Bez konieczności przypominania o tym w niemal każdym zdaniu.

Oryginalny post dostępny jest tutaj 
https://www.facebook.com/20531316728/posts/10154009990506729/

W czasach, gdy sztuczna inteligencja coraz częściej pomaga w przygotowywaniu tekstów, łatwo ulec pokusie, by zwykłą informację zamienić w efektowny komunikat pełen emocji i pochwał. Wystarczy kilka odpowiednio dobranych poleceń, by nawet krótkie spotkanie zabrzmiało jak wydarzenie, które przejdzie do historii.

Czy podobnie było w tym przypadku? Tego nie wiemy i nie zamierzamy zgadywać. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że relacja Centrum w Lesznie przypomina tekst powstały po poleceniu,  „Napisz bardzo entuzjastyczny post, podkreśl wyjątkowość wydarzenia i nie żałuj pozytywnych przymiotników”. A potem jeszcze jedno polecenie,  „Za mało zachwytu. Podkręć”. Efekt? Relacja, w której każde zdanie próbuje przebić poprzednie. Bo kiedy wszystko jest genialne, nic już nie wydaje się szczególne. A kiedy każdy jest niesamowity, słowo „niesamowity” przestaje cokolwiek znaczyć.

Problem nie leży w tym, że ktoś pochwalił zorganizowane przez siebie wydarzenie. Chodzi o sposób, w jaki niektórzy komunikują się z odbiorcami. Zamiast użytecznej informacji dostajemy gotową ocenę, podaną w tonie wydarzenia bez precedensu. Tyle, że przesadny zachwyt nie dodaje treści znaczenia. Wprost przeciwnie, odbiera słowom wiarygodność.

I może właśnie w tym tkwi największy paradoks. Im bardziej autor próbuje zachwycić odbiorcę, tym mniej zostawia mu przestrzeni na własny zachwyt. A przecież zaufanie do informacji zaczyna się tam, gdzie kończy się potrzeba przekonywania wszystkich, że było magiczne, niesamowite i wspaniale.