materiały partnera
Najczęściej spotykany model zakłada przewalutowanie kredytu na złote polskie, tak jakby od początku był to kredyt złotowy, wraz ze zmianą oprocentowania na oparte o wskaźnik WIBOR powiększony o marżę. Bank umarza część salda zadłużenia, a kredytobiorca kontynuuje spłatę na nowych warunkach. Kluczowe jest to, czego ugoda nie obejmuje: nie prowadzi do zwrotu świadczeń już spełnionych, nie zeruje zobowiązania i nie zwalnia z dalszej spłaty. W zamian kredytobiorca zrzeka się wszelkich roszczeń wobec banku, definitywnie zamykając sobie drogę sądową.
Skutek wyroku sądowego jest jakościowo inny. Umowa przestaje istnieć od chwili zawarcia, a strony rozliczają się wzajemnie: bank zwraca kredytobiorcy wszystkie pobrane raty, prowizje, składki ubezpieczeniowe i pozostałe opłaty, kredytobiorca zaś oddaje wyłącznie otrzymany kapitał. Ustaje obowiązek dalszej spłaty, a hipoteka podlega wykreśleniu z księgi wieczystej. Do rozliczenia dochodzą odsetki ustawowe za opóźnienie, naliczane od wezwania banku do zapłaty, które przy dłuższych postępowaniach stanowią istotny składnik roszczenia.
Kancelaria prowadzi sprawy frankowe na wszystkich etapach — od analizy propozycji ugodowej po reprezentację przed sądem i rozliczenie z bankiem po prawomocnym wyroku.
Rozważmy kredytobiorcę, który w 2008 roku otrzymał 300 000 zł kapitału i do chwili obecnej wpłacił bankowi łącznie 420 000 zł, a pozostałe saldo wynosi w przeliczeniu 180 000 zł. W wariancie ugodowym bank umarza część salda i pozostawia do spłaty przykładowo 110 000 zł na warunkach złotowych. W wariancie sądowym stwierdzenie nieważności oznacza, że bank zwraca 420 000 zł, kredytobiorca oddaje 300 000 zł kapitału, a dalsza spłata w ogóle nie następuje. Do różnicy dochodzą odsetki ustawowe. Zestawienie tych dwóch scenariuszy w konkretnych kwotach jest jedyną rzetelną podstawą decyzji.
Argument o niepewności wyniku procesu miał realną wagę kilka lat temu, gdy orzecznictwo dopiero się kształtowało. Obecnie linia orzecznicza w sprawach frankowych jest ugruntowana, a kluczowe zagadnienia sporne zostały rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Nie oznacza to, że wynik jest z góry przesądzony — każda sprawa zależy od treści konkretnej umowy i przebiegu postępowania dowodowego. Oznacza to natomiast, że ryzyko procesowe jest dziś nieporównanie mniejsze niż w latach, gdy banki zaczynały budować narrację o niepewności rozstrzygnięć.
Istnieją sytuacje, w których zawarcie ugody ma uzasadnienie. Dotyczy to przede wszystkim kredytobiorców, którzy planują sprzedaż nieruchomości w krótkim terminie i potrzebują szybkiego wykreślenia hipoteki, osób w podeszłym wieku lub w trudnej sytuacji zdrowotnej, dla których perspektywa wieloletniego postępowania jest realnym obciążeniem, a także posiadaczy umów o nietypowej konstrukcji, w których argumentacja procesowa jest słabsza. Decyzja powinna jednak zapaść po analizie konkretnych dokumentów, nie na podstawie ogólnych przekonań.
Podpisanie ugody jest czynnością jednorazową i nieodwracalną. Zawiera ona oświadczenie o zrzeczeniu się roszczeń, które w praktyce uniemożliwia późniejsze wystąpienie z powództwem o ustalenie nieważności umowy. Kredytobiorca, który zawarł ugodę, a następnie dowiedział się, że mógł uzyskać znacznie więcej, nie ma realnej możliwości powrotu do drogi sądowej. Z tego względu propozycję ugodową warto przed podpisaniem przedstawić prawnikowi — analiza zajmuje kilka dni, a jej brak może kosztować wielokrotność tej kwoty.
Przykłady prawomocnie zakończonych postępowań prezentujemy w dziale sukcesy kancelarii. Jeżeli otrzymałeś od banku propozycję ugody i chcesz porównać ją z wariantem sądowym, skontaktuj się z kancelarią i umów bezpłatną analizę dokumentów.
Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi porady prawnej. Każda sprawa wymaga indywidualnej analizy prawnej. W celu uzyskania profesjonalnej pomocy prawnej prosimy o kontakt z kancelarią.
