Metoda DHI, czyli bezpośrednia implantacja graftów, to technika wszczepiania włosów przy użyciu implantera, który w jednym ruchu wykonuje nacięcie i umieszcza w nim jednostkę mieszkową. Różni się od klasycznego FUE etapem pośrednim: nie wykonuje się wcześniej kanałów, do których następnie wkłada się grafty pęsetą. Poniżej opis techniki, jej mocne strony i uczciwa informacja o tym, czego badania porównawcze dotąd nie wykazały.
Nazwa opisuje sposób wszczepiania, a nie cały zabieg. Pobranie jednostek mieszkowych z obszaru dawczego przebiega tak jak w FUE, czyli za pomocą punchy o średnicy rzędu 0,8 do 0,9 mm. Różnica dotyczy drugiego etapu, czyli umieszczania graftów w obszarze biorczym.
W podejściu klasycznym chirurg wykonuje najpierw nacięcia, czyli kanały, igłą lub ostrzem, a następnie zespół umieszcza w nich grafty pęsetą. W technice implanterowej graft zostaje ładowany do wnętrza narzędzia zakończonego ostrą igłą, a operator jednym ruchem przebija skórę i wysuwa jednostkę na właściwą głębokość. Narzędzie tego typu piśmiennictwo określa jako implanter Choi i odróżnia od implanterów tępych, używanych do gotowych nacięć.
Trzy parametry są mierzalne i decydują o jakości wyniku niezależnie od nazwy metody.
Pierwszy to średnica igły, dobierana do rodzaju graftu. Orientacyjnie przyjmuje się 20G do jednostek jednowłosowych, 19G do dwuwłosowych i 18G do trójwłosowych. Dobór ma znaczenie w obu kierunkach: narzędzie zbyt duże nie daje ciasnego dopasowania i sprzyja wypychaniu graftu, zbyt małe uszkadza mieszek już przy ładowaniu.
Drugi to kąt wyprowadzenia włosa. W linii czołowej wynosi on około 10 do 20 stopni względem skóry, w okolicy środkowej głowy 30 do 40 stopni. Implanter pozwala ustawić ten kąt w momencie wkłucia, bez pośrednictwa wcześniej utworzonego kanału.
Trzeci to kontrola głębokości, regulowana wysunięciem igły. Zbyt głębokie umieszczenie graftu prowadzi do wrastania i torbieli, zbyt powierzchowne do wypychania jednostki w pierwszych dobach.
Pierwszą zaletą jest brak konieczności wykonywania odrębnych nacięć w obszarze biorczym, co zmniejsza ryzyko powstawania blizn i przyspiesza gojenie; w porównaniach technik okres gojenia po zabiegu z implanterem opisuje się jako najkrótszy, a ślady po pobraniu jako punktowe i niemal niewidoczne. Drugą jest ograniczenie manipulacji graftem, bo jednostka mieszkowa jest chwytana raz, przy ładowaniu do implantera, a nie dwa razy, jak przy wkładaniu pęsetą do gotowego kanału, co zmniejsza ryzyko uszkodzenia mieszków.
Trzecia dotyczy organizacji pracy zespołu, bo część graftów bywa wszczepiana równolegle z trwającym pobieraniem, co skraca czas przebywania jednostek poza organizmem. Samego czasu poza organizmem nie zmierzono jednak w badaniach porównawczych.
Zalety wymienione powyżej są opisane w piśmiennictwie, natomiast nie opublikowano badania, które zestawiłoby technikę implanterową z klasycznym FUE w jednej grupie pacjentów i porównało liczbowo przeżywalność graftów, uzyskaną gęstość czy częstość przejściowego wypadania włosów. Dla samego FUE przyjmuje się, że przy prawidłowej technice przeżywalność graftów przekracza 90 procent, a efekt estetyczny utrzymuje się przez wiele lat.
Dostępne prace o implanterach są seriami jednoośrodkowymi, a część ich autorów ma patenty lub udziały w firmach produkujących użyte narzędzia. Najbliższe porównanie dotyczy nie DHI jako metody, a dwóch sposobów przygotowania miejsca biorczego, czyli nacięć wykonanych wcześniej wobec techniki jednoczasowej, i jest badaniem retrospektywnym.
Wniosek dla pacjenta jest więc następujący: implanter upraszcza etap wszczepiania i ogranicza uraz tkanki, ale o wyniku decyduje projekt linii włosów, gęstość dobrana do strefy i doświadczenie zespołu, a nie sama nazwa metody w ofercie.
Pierwszym jest dopasowanie narzędzia do włosa: przy włosie grubym i jednostkach wielowłosowych trzeba sięgać po końcówki o większej średnicy, co niweluje część przewagi wynikającej z mniejszego urazu skóry.
Drugim jest zależność wyniku od zespołu. Ładowanie graftów do implanterów wymaga wprawy i wykonują je asystenci, a jakość tego etapu przekłada się na odsetek jednostek uszkodzonych przed wszczepieniem. Danych o długości potrzebnego szkolenia piśmiennictwo nie podaje.
Trzecim jest koszt sprzętu jednorazowego, który podnosi cenę zabiegu bez dowodu na proporcjonalną poprawę wyniku. Czwartym pozostaje granica wspólna dla wszystkich metod: gęstość dobiera się do strefy, od 20 do 30 jednostek na centymetr kwadratowy w strefie przejściowej do 40 do 50 w strefie zdefiniowanej, a odtworzenie gęstości naturalnej, czyli około 100 jednostek, jest niewykonalne niezależnie od tego, czym grafty są wszczepiane.
Nazewnictwo w chirurgii włosa jest obszarem podatnym na marketing. Towarzystwa naukowe porządkowały je już wcześniej, zmieniając rozwinięcie skrótu FUE z ekstrakcji na wycięcie jednostek mieszkowych, aby nazwa oddała chirurgiczny charakter zabiegu.
Określenie DHI w piśmiennictwie naukowym niemal nie występuje jako nazwa metody; opisywane są natomiast implantery i techniki ich użycia. Dla pacjenta oznacza to, że sama nazwa w ofercie nie mówi nic o jakości, a pytania warto zadawać o parametry: kto wykonuje nacięcia, jaka gęstość jest planowana w poszczególnych strefach, jakiego rozmiaru narzędzia zostaną użyte i kto odpowiada za ładowanie graftów.
Metoda DHI to wszczepianie jednostek mieszkowych implanterem, który jednym ruchem wykonuje nacięcie i umieszcza graft, bez etapu wcześniejszego przygotowania kanałów. Technicznie pozwala kontrolować głębokość, kąt i kierunek wzrostu w momencie wkłucia, ogranicza liczbę manipulacji graftem i znosi etap odrębnych nacięć, co zmniejsza ryzyko blizn i skraca gojenie. Średnićę igły dobiera się do liczby włosów w graftcie, orientacyjnie od 20G do 18G. Badania porównującego tę technikę z klasycznym FUE w jednej grupie pacjentów nie opublikowano, a dla samego FUE przeżywalność graftów przy prawidłowej technice przekracza 90 procent. O wyniku decyduje więc nie nazwa metody, a projekt linii włosów, gęstość dobrana do strefy i doświadczenie zespołu.
Źródła
1. Przeszczepy włosów. PZWL Wydawnictwo Lekarskie, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2026, ISBN 978-83-01-24808-6 (rozdz. 3.2.3, metoda DHI; dobór igły i gęstości)
2. Metoda DHI w transplantacji włosów: Jak działa bezpośrednia implantacja graftów?, Dr n. med. Piotr Turkowski, Warszawa 2026, piotrturkowski.pl/blog/metoda-dhi-w-transplantacji-wlosow-jak-dziala-bezposrednia-implantacja-graftow
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu gostyn24.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz