Przeżyli przygodę życia w... żuku

Ogłuszający ryk silnika, zapach spalin, masa awarii, z którymi trzeba się samodzielnie uporać i kilka nieprzespanych nocy spędzonych za kółkiem. Dobry pomysł na wymarzone wakacje? Pięciu młodych gostynian tak właśnie spędziło swój tegoroczny urlop, biorąc udział w rajdzie Złombol. Wszyscy zgodnie twierdzą, że to była przygoda ich życia!

Wyprawa dla zapaleńców
Złombol to ekstremalny, charytatywny rajd turystyczny, organizowany corocznie dla nieco zakręconych miłośników motoryzacji i podróżników. Impreza zawsze ma swój start w Katowicach, a punktem docelowym wyprawy są miejsca położone około 2500 – 3000 km od tego śląskiego miasta, które ogłaszane są zawsze w sylwestra. W pierwszej edycji rajdu w 2007 roku wzięły udział dwie załogi, obierając sobie za cel Monte Carlo. W tegorocznej, już dziesiątej wyprawie wystartowało ponad 500 ekip, które udały się na Sycylię, a w ramach odcinka specjalnego nawet do Tunezji. Na tę największą wyspę na Morzu Śródziemnym dotarła też załoga z Gostynia – Rafał Apanasewicz, Piotr Bartkowiak, Damian Biniasz, Błażej Obroślak i Marcin Szmytowski. - O rajdzie usłyszeliśmy dwa lata temu. Gdzieś po znajomych chodziły zakusy, by wystartować, ale doszło to do skutku dopiero teraz – mówi Damian Biniasz. Zdecydowali się jeszcze w grudniu ubiegłego roku, nie czekając na ogłoszenie punktu docelowego. - Podejmując decyzję o starcie, nie myśleliśmy, jaki będzie cel wyprawy, jak tam dojedziemy, co będzie nas czekało na miejscu. Po prostu chcieliśmy wziąć w tym udział – podkreśla Rafał Apanasewicz.

Rzęch zza żelaznej kurtyny
Jednym z warunków uczestnictwa w Złombolu jest wpłacenie na konto fundacji wspomagającej śląskie i opolskie domy dziecka określonej kwoty minimalnej 1500 zł, pozyskanej od darczyńców. W zamian załogi udostępniają im powierzchnię reklamową na swoich pojazdach. A właśnie, pojazdy. Bo to jednak one są tutaj głównym bohaterem. Zgodnie z regulaminem w rajdzie mogą wziąć udział tylko samochody komunistycznej koncepcji lub produkcji - osobowe, ciężarowe, autobusy czy też motocykle i motorynki. - W zasadzie miał to być początkowo duży fiat, później stwierdziliśmy jednak, że ciężko będzie się zabrać z bagażami itd. i padło na żuka – tłumaczy wybór Damian. Swoją zdobycz upolowali w Internecie. - Cenę miał dość zaporową – 3,8 tys. zł. Właściciel nie chciał z niej zejść, co nas zniechęcało, ale inny żuk, którego mieliśmy na oku, był w Warszawie i zrażał nas koszt wynajęcia lawety na taką trasę oraz niewiadomy stan pojazdu - opowiada Damian. Postanowili dołożyć więcej na tego pierwszego, dokonując zakupu 20 lutego.

Zdobycz – rocznik 1996, z silnikiem diesel (bo oszczędniejszy) - okazała się jednak być w fatalnym stanie, ale można było spokojnie dojechać do domu. - I to były jedyne kilometry zrobione przez nas do dnia wyjazdu – zaznacza Damian. Do momentu wyruszenia na Złombol młodzi gostynianie codziennie po pracy, od poniedziałku do piątku w trudzie i znoju doprowadzali swego żuka do stanu jak najlepszej używalności. - Zaczęliśmy go rozbierać i okazało się, że nie jest tak fajnie, jak wydawało się na początku. Ostatecznie została sama rama z silnikiem, a cała reszta osobno, do drugiego garażu – wspomina Rafał. - Tak rzeźbiliśmy go wspólnymi siłami, samodzielnie. Każdy robił to, co potrafił – dodaje. Marcin – mechanik z zawodu – miał masę pracy. Sporo natrudzili się też z blacharką, a i w środku niemal wszystko wymagało remontu lub wymiany. - Podłoga, fotele, cała instalacja elektryczna. Piotrek jest elektrykiem i pociągnął nowe wiązki elektryczne, ja pospawałem wszystko, co było do spawania. Potem jeszcze wszystko trzeba było zakonserwować, wymalować – wylicza Damian, z zawodu ślusarz spawacz. Błażej, zawodowy kucharz, który miał nieco mniejszy wkład pracy przy remontach, zajął się stroną organizacyjną wyprawy, szukaniem sponsorów, formatowaniem naklejek na auto i ich rozmieszczeniem.

Sierpień i wrzesień stanowiły najbardziej intensywny i nerwowy okres w pracach. - Skończył się przydział na role, co kto najlepiej potrafi, ale robiło się wszystko, co pozostało do wykonania – mówi Rafał. Ostatnie dwa tygodnie przed wyjazdem to była już pełna mobilizacja i nieprzespane noce. W dniu wyjazdu, w sobotę ich żuk nadal nie miał świateł z tyłu. Po uporaniu się z nimi, okazało się, że nie świecą się przednie. - To były stare kostki, niby wszystko poczyszczone, ale nie stykało. W zasadzie trzeba było po prostu podejść i puknąć porządnie jak w ruski sprzęt i podziałało – tłumaczy Piotrek.

Złe złego początki?
Ostatnie naprawy przy żuku zakończyli około g. 18 w sobotę 24 września. Trzy godziny później ruszyli do Katowic. Wielu bliskich, znajomych, sąsiadów czy przechodniów z zaciekawieniem reagowało na wieść o ich wyprawie, zwłaszcza ludzie starszej daty z rozrzewnieniem spoglądali na pojazd. Mało kto wierzył jednak w ich możliwości. - Większość była zdania, że nam się nie uda, że nie dojedziemy na metę albo nawet nie wyjedziemy z Gostynia – wspomina Rafał. Rzeczywiście, pierwsza awaria spotkała ich jeszcze przed Katowicami, ale szybko się z nią uporali. Noc spędzona pod Spodkiem była świetną okazją do zapoznania się z innymi uczestnikami Złombola, wymiany doświadczeń, wysłuchania rad i... uzyskania pomocy. W niedzielę przed startem w gostyńskim żuku zaczęły bowiem cieknąć hamulce. - Źle nam zakuli wężyki w Polmozbycie – wyjaśnia Piotrek. Pożyczyliśmy zakuwarkę do wężyków od innych uczestników i dzięki ich wskazówkom poradziliśmy sobie z tym sami – dodaje.

Mam tę mooooc!
W trasie pierwsze problemy pojawiły się już na Słowacji. Było upalnie, żuk mocno się grzał i nie miał mocy, by podjechać pod górkę, ale dotarli na Węgry. Tam spotkała ich pierwsza wymiana koła i dalsze, większe problemy z mocą. - Jechaliśmy odcinki 15-20 kilometrowe z prędkością 20 km/h na autostradzie – wspomina Rafał. - Mieliśmy pomału dość. Kierowcy tirów spychali nas na pobocze. I oni się irytowali, i my – dorzuca Damian, dodając, że na całej trasie kierowcy tirów zachowywali się nieprzyjaźnie. - Szczególnie rumuńscy i głównie we Włoszech. Nieustanne trąbienie, agresywne podjazdy, dwa razy prawie wylądowaliśmy w rowie – kontynuuje. Wymiana wszystkich wężyków z układu paliwowego nie pomogła. Stanęli na parkingu koło Tesco, gdzie spotkali innych uczestników rajdu z Sokółki, podróżujących żukiem i polonezem. Zmotywowali ich do wymiany pompy wtryskowej, choć pomogło to na zaledwie 30 km jazdy. W Słowenii kolega z Sokółki, bo poznana załoga towarzyszyła gostynianom już do samej mety, poradził im wymianę kolejnej części.- Problem siedział w puszce z filtrem paliwa. Na szczęście oni mieli oryginalny, polski. Założyliśmy go i pomogło – opowiada Damian.

Aż do Wenecji jechali w końcu odprężeni, z uśmiechem na ustach. - Poczuliśmy się, jakbyśmy jechali co najmniej mercedesem – śmieje się Damian. - Podkręciliśmy pompę wtryskową i dało się nawet wyciągnąć chwilami ponad 100 km/h – emocjonuje się Rafał. Pod Wenecją zrobili kilkugodzinny postój z integracją z ekipą z Sokółki oraz ojcem i synem jadącymi polonezem spod Łodzi. Niestety 70 km od Rzymu znów pojawił się problem z filtrem paliwa. Zrobili kolejny postój, spędzając noc na dziko przed hotelem. - Żuków nie ma co gnać – rzuca z uśmiechem Rafał.- Odczekaliśmy, ostygł olej i następne 3500 km zrobił bez problemu – wtrąca Piotrek, a Rafał dumnie dodaje: - I do dzisiaj nie kapie!

Zmęczeni, ale zadowoleni
W Neapolu zdecydowali się na podróż promem, co skróciło im trasę o jakieś 600-700 km i pozwoliło w końcu... wytchnąć. - Podczas 11-godzinnego rejsu przede wszystkim odpoczęliśmy - fizycznie, bo przez te kilka dni w drodze praktycznie nie spaliśmy i psychicznie, nie martwiąc się o kolejne usterki w żuku – przyznaje Damian. W czwartek 29 września o g. 10 stanęli na mecie w San Vito Lo Capo. - To było wspaniałe uczucie. Osiągnęliśmy swój cel – mówi Rafał. Wieczorem wszyscy spotkali się na plaży, a później zabawa przeniosła się na pole namiotowe. Impreza okazała się spontanicznym dziełem rajdowiczów, bo program jej nie przewidywał, jak wielu innych rzeczy. Jak można przeczytać na stronie organizatorów Złombola: „NIE możecie oczekiwać: pomocy mechaników, pomocy assistance, usług lawety, pomocy psychologa, części zamiennych, wodzireja, niańczenia, rozpatrywania skarg i zażaleń, demokracji, wygodnych noclegów ani dobrej pogody, imprezy na mecie, wystarczających miejsc noclegowych”. - Trzeba było sobie radzić samemu – potwierdza Damian.

Powrót z niespodziankami
W sobotę 1 października około g. 15 gostynianie ruszyli w drogę powrotną. Znaleźli odrobinę czasu na zwiedzenie Rzymu i Watykanu oraz Neapolu, Pompejów, Wezuwiusza i Monte Cassino. - Po powrocie pewien pan pytał, jak podobało nam się Monte Cassino i nie wierzył, że daliśmy radę wjechać na górę naszym żukiem – mówi Rafał. We Włoszech spotkało ich najwięcej przygód, choć niekoniecznie miłych. - Rozczarował nas ten kraj – przyznają zgodnie. Próbowano ich oszukać z fikcyjnym parkingiem w Rzymie, ekspedientka nie wydała im też reszty podczas zakupów w markecie, ale kierownik sklepu załatwił sprawę. - Jadąc z Neapolu wzdłuż linii brzegowej stanęliśmy na parkingu przy plaży, bo na campingach nie było miejsc, rozbiliśmy namiot, zrobiliśmy jedzenie. Rano, gdy się już zbieraliśmy do odjazdu, karabinierzy przyjechali, mówiąc, że nie wolno tu spać – wspomina Rafał. Nie zabrakło też awarii – na autostradzie wybuchła im opona. - Nawet się nie zorientowaliśmy, kiedy podjechały do nas służby drogowe. Chyba nas już obserwowali – śmieje się Damian. Wymiana koła poszła jednak gładko. W Wenecji rozdzielili się z załogą z Sokółki i ruszyli w drogę powrotną przez Słowenię, Węgry i Czechy.

Żuk znów zaczął tracić moc, ale znali już na to sposób. - Mieliśmy taką pompkę, która podnosiła pokrywę silnika – pasażer obok kierowcy wyciągał rękę i pompował w trakcie jazdy, gdy trzeba było – wyjaśnia Rafał. Niestraszne im było również zgubienie wycieraczek. - W Czechach odpadło jedno ramię wycieraczki, a przed Wrocławiem kolejne, po stronie kierowcy. Akurat wtedy lało. Zrobiliśmy prowizoryczną wycieraczkę – mieliśmy jedno pióro zapasowe i umocowaliśmy je na kijku od selfie. Kolega wyciągał rękę i ręcznie wycierał tym szybę podczas jazdy. Została do dziś na pamiątkę – opowiada Rafał. - Potrzeba matką wynalazków – dorzuca z uśmiechem Damian, dodając: - Dzięki takim półśrodkom zawsze można zaradzić awariom. Nie mieliśmy nie wiadomo jakiego zaplecza technicznego i zapasu części. Najbardziej przydatne okazały się taśma wzmocniona i trytytki elektryczne. W środę 5 października koło północy szczęśliwie dotarli do Gostynia.

Czy będzie powtórka?
Dziś żuk „bywa” u każdego po trochu. - Gdy stoi przed domem, ludzie się zatrzymują i pytają. Wyrażają też podziw i szacunek dla nas, że udało nam się dotrzeć nim na Sycylię i wrócić do Polski – zauważa Rafał. Słyszeli też od wielu znajomych, że gdyby wiedzieli o tej wyprawie, wybraliby się z nimi. - Jechać chciałby każdy. A tu trzeba było jeszcze poświęcić masę roboczogodzin, by wyjazd się udał – mówi Damian. Tego ogromu czasu poświęconego żukowi jednak nie żałują. - Można było dać komuś samochód do warsztatu, żeby zrobił na tip-top. A tu prawdziwą frajdą i wyzwaniem było właśnie robienie wszystkiego samemu, od zera. Trzeba było poświęcić dużo czasu i wiele rzeczy sobie odpuścić – zaznacza Rafał.

Wszyscy są zgodni, że chętni na udział w Złombolu muszą wziąć pod uwagę również fakt, że rajd nie jest odpoczynkiem. - Potrzebne będzie na pewno samozaparcie, chęci m.in. na spędzenie wakacji, na których się nie odpoczywa i najlepiej zgrana ekipa. Choć np. poznaliśmy na trasie niepełnosprawnego chłopaka na wózku inwalidzkim z dziewczyną jadących polonezem, spotkała ich po drodze wymiana łożyska w kole i też pomogli im inni uczestnicy rajdu – oznajmia Rafał. Nie ukrywają, że taka wyprawa (wliczając naprawę auta) również niemało kosztuje. - Za te pieniądze mielibyśmy pewnie ekskluzywną wycieczkę samolotem na dwa tygodnie – twierdzi Damian, ale Rafał od razu rzuca: - A ile będziesz wspominał to leżenie dwa tygodnie przy basenie i popijanie hotelowych drinków, a ile taki rajd? O tamtym zapomnisz już po dwóch tygodniach. - A taką przygodę będzie się pamiętało do końca życia – kwituje Piotrek. Czy są gotowi na udział w kolejnym Złombolu? - Możemy, ale innym samochodem. Szybszym przede wszystkim – podsumowuje ze śmiechem Piotrek.

AS