Źródło/Foto:Tomasz Majchrzak
Siedem dni marszu, 54 kilometry trasy, ponad 3000 metrów podejścia i cel położony na wysokości 4104 m n.p.m. Tomasz Majchrzak, jego 13-letni syn Jan oraz Eryk Bobrowski i przewodnik Szymon Przebinda przemierzyli góry Pamiru w Tadżykistanie i jako pierwsi turyści w tym roku dotarli na przełęcz Kaznok.
Pomysł na wyprawę pojawił się podczas jednego ze spotkań z Szymonem Przebindą, który opowiadał o swoich podróżach po Pamirze. Jego historie szczególnie zainteresowały 13-letniego Jana.
- Jasiu bardzo się tym krajem zaciekawił. Szymon zauważył jego zainteresowanie i zaproponował wspólną wyprawę. Później dowiedział się o niej Eryk i także postanowił do nas dołączyć. No i polecieliśmy - opowiada Tomasz Majchrzak.
Tomasz Majchrzak od początku wiedział, że chce przeżyć tę wyprawę właśnie z synem.
- Wchodzi w wiek dorastania i potrzebuje wyzwań oraz dobrych wzorców. Chciałem, żebyśmy przeżyli coś takiego razem. Jestem z niego bardzo dumny - mówi Tomasz.
Ojciec nie ukrywa, że wspólna wyprawa była dla niego czymś więcej niż tylko zdobyciem kolejnej górskiej przełęczy.
- Dla mnie jako ojca jest wielką dumą i zaszczytem wychowywać takiego syna. Jasiu, pamiętaj, że z tobą wiatr wieje zawsze w dobrą stronę, dodaje Tomasz
Po kilku miesiącach przygotowań grupa wyruszyła do Tadżykistanu. Tamtejsze szlaki niewiele mają wspólnego z popularnymi trasami znanymi z europejskich gór. Nie ma schronisk, sklepów ani punktów, w których można uzupełnić zapasy. Wszystko, co potrzebne przez kilka dni, trzeba zabrać ze sobą. Za wybór trasy, logistykę i bezpieczeństwo odpowiadał Szymon Przebinda.
- Zaufaliśmy mu w 100 procentach. Był naszym przewodnikiem, tłumaczem, partnerem, a czasami także mentorem. Wiedzieliśmy, że jesteśmy w dobrych rękach - podkreśla Tomasz.
Każdy z uczestników niósł ubrania, sprzęt biwakowy i zapasy żywności. Łącznie ekwipunek ważył około 70 kilogramów, a każdy z dorosłych miał na plecach ponad 20 kilogramów. Przez pierwsze dwa dni część bagażu transportowały osły. Największym wyzwaniem nie był jednak dystans, lecz wysokość.
- Kilometrów nie przeszliśmy bardzo dużo, ale rozrzedzone powietrze odbierało siły. Do tego dochodziły ciężkie plecaki. Każdy z nas, poza Jasiem, niósł ponad 20 kilogramów - wspomina Tomasz Majchrzak.
Na wysokości przekraczającej cztery tysiące metrów każdy krok wymagał znacznie większego wysiłku. Mimo zmęczenia nikt nie brał pod uwagę rezygnacji. Codzienność na szlaku nie była prosta, a wszystko było podporządkowane marszowi. Pobudka o świcie, zwijanie namiotów, śniadanie, pakowanie plecaków i kolejne godziny wędrówki przez skały, śnieg oraz lodowiec. Wieczorem grupa ponownie rozbijała obóz i przygotowywała posiłek. Menu było dalekie od restauracyjnego.
- Szymon jest świetnym przewodnikiem, ale dietetykiem trochę gorszym - żartuje Tomasz Majchrzak. - Zabraliśmy ponad 30 kilogramów jedzenia, a w połowie trasy sporą część oddaliśmy. Przez tydzień jedliśmy głównie owsiankę z suszonymi owocami, kaszę z rybą z puszki albo makaron z ketchupem. Smak baraniny po siedmiu dniach pamiętam do dziś - dodał.
Po siedmiu dniach marszu grupa dotarła na przełęcz Kaznok, położoną na wysokości 4104 metrów nad poziomem morza. Zmęczenie szybko ustąpiło miejsca satysfakcji.
- Kiedy zobaczyliśmy ośnieżone szczyty, cały wysiłek na chwilę przestał mieć znaczenie. Byliśmy dumni z tego, co zrobiliśmy, i z pracy naszego przewodnika - wspomina.
Na miejscu okazało się, że byli pierwszymi turystami w tym roku, którzy zdobyli przełęcz. Radość nie trwała jednak długo, bo po chwili trzeba było ponownie założyć plecaki.
- Czekało nas jeszcze zejście około kilometra w pionie, żeby znaleźć miejsce na obóz. Nastroje trochę opadły, ale nie było wyjścia. Trzeba było iść dalej - opowiada Tomasz.
Choć wyprawa zakończyła się sukcesem, jej uczestnicy przyznają, że sam pomysł narodził się dość spontanicznie. Wszyscy byli jednak dobrze przygotowani fizycznie. Szymon Przebinda ma za sobą tysiące kilometrów górskich wędrówek, Eryk Bobrowski gra w futsal w drużynie FC Ciechanowscy, Jan trenuje piłkę nożną w Polonii Leszno, a Tomasz występuje w futsalowej drużynie Szerszenie.
- Góry naprawdę kształtują charakter. Uczą cierpliwości, odpowiedzialności i tego, że czasami trzeba po prostu zrobić kolejny krok, nawet kiedy brakuje sił - mówi Tomasz Majchrzak.
Po powrocie uczestnicy najbardziej wspominali nie tylko widoki i zdobycie przełęczy, ale również wspólnie spędzony czas, rozmowy, żarty i wzajemne wsparcie. Dla Tomasza wyprawa stała się też okazją do osobistej refleksji.
- W życiu czasem pojawiają się góry dużo wyższe niż te w Tadżykistanie. Jakiś czas temu popsułem relacje z moją córką Olą i to jest moja góra, na którą trudno mi się wspiąć. Czasami jest niedostępna, ale będę wytrwały w tej drodze, bo kocham Cię, córeczko. Nie słuchaj ludzi, którzy mówią inaczej, podkreśla Tomasz.
To chyba najbardziej poruszające słowa całej rozmowy. Pokazują, że największe wyzwania nie zawsze czekają na wysokości ponad czterech tysięcy metrów. Czasami znajdują się znacznie bliżej. I wymagają od człowieka jeszcze więcej odwagi, cierpliwości i determinacji.
Wyprawa do Tadżykistanu była dla Tomasza Majchrzaka, jego syna Jana, Eryka Bobrowskiego i Szymona Przebindy czymś więcej niż kolejnym trekkingiem. Przez siedem dni byli zdani przede wszystkim na siebie. Do Polski wrócili zmęczeni, ale bogatsi o doświadczenie, które z pewnością pozostanie z nimi na długo.
::addons{"type":"alert"}
::news{"type":"see-also","item":"95558"}
::news{"type":"see-also","item":"95522"}
::news{"type":"see-also","item":"95519"}
